Siyah Beyaz Aşk

Eski bir tanıdık, eski bir sohbet.. Seksen yaşlarında huysuz, kırmızı, buruk N. teyze, rahmetli eşiyle olan anılarından bir kesit gibi duran gümüş çerçevedeki fotoğrafı gösterdi. En az anlatılan anı kadar eski model bir Woswos.. En siyah beyazından, gümüş çerçeve içerisinde altın bir anı olarak yerini almış. Evin en ışık alan yerinde olması da anıya ayrı bir güzellik katmıyor değil.. Şoför mahallinde yarım olarak aralanmış kapının arasında beyaz gömlekli, geniş paça kumaş pantolonlu, kunduralı, saçları limonla şekillendirilmiş yüz hatları geniş ve kemikli gözlükleriyle fotoğraf makinesine bakan bir yakışıklı.. Sanki her an canlanıp, gözlüklerini çıkarıp arabaya binip gidecek bir hali var.. Öylece bakakalıyorum. Bu zamana kadar gördüğüm siyah beyaz fotoğraflardan oldukça farklı olduğunu söylüyorum N, teyzeye.. O günlerde Almanya'da oldukça kaliteli sayılabilecek bir fotoğraf makinesiyle çektiğini  ve bundan dolayı güzel ve kaliteli bir fotoğraf olduğunu söyledi. Tabi bu detayları verirken fotoğraf makinesinin markasını da söylemişti ama ben de çok genç değilim şimdi, aklımdan çıkıvermiş..

Haziran Oyunu

Haziran ayının nizami kuralı balkonun temizlenmesi, kuşlarla iç içe yaşamayı öğrenmek, küçük bir saksıda soğan yetiştirmek ve ahenkli sokak lambalarıyla geceyi ona teslim etmek. Küçük bir film de  görünebilir  kadrajda. Konusu pek ilgi çekici olmasa bile sessizliğin büyülü tılsımını kırmak,  rastgele  Arap harfleriyle yazılmış kağıtlarla som altından değerli hissi veren sulardan pek bir kıymetli. Geceyi dinlemenin huzuru ile masada unutulmuş bir güneş gözlüğü. Bazı nesneler zamanla hayatımızda neden var olduğunu anlamadığımız insanlar gibi değersizleşiyor gözümde. Gecenin güneş gözlüğüne ihtiyacı olduğu vakit bunu tekrar konuşabiliriz.

Sıradanlığı, basitliği ve sığ olanı arıyorum çoğu vakit. Yorucu geçen onca senenin ardından durup düşünce çarkından geriye kalan sağlam parçaları inceleyince, bazen iyi ki de diyebiliyorum. İyi kilerin ardında düş kırıkları, acılar, sevinç, özlem bile birikmiş olsa, kapı önüne yığılmış kar misali kürüyüp yeni kapılara ihtiyaç duymamak en iyisi. Her sorun ardında yeni kapı arayanlara kalpleri doğru yolu gösterir umarım. Kaçışların acıları dindirdiği masalına  inanmak istiyorlarsa, bu masalı ömürlerinin sonuna kadar okuyabilirler.

Nereye Gidiyor Bu Kadınlar

Sporla aramın barışık olması adına zaman zaman stadyum çevresindeki parkurda yürüyüş yapıyorum. Gündüz müsait olmadığım için ve bu aralar da hava sıcak olunca malum alarak geceye kalıyor yürüyüşlerim. Öyle yanımda birisi olsun, onunla beraber yürürüm diyen birisi de olmadım hiç. Yalnız yürüyüşlerin ayrı bir hissi vardır. Tabi müzikle beraber ayrılmaz ikililer diyebilirim. 

Evimden çıkıp stadyuma kadar yürüyorum, saat kaç olursa olsun pek de umursamıyorum. Daha sonra stadyum çevresinde kendime belirlediğim hedef doğrultusunda yürüyüşüme devam ediyorum. Gece vakti de olsa kimi zaman yalnız olmadığımın, birkaç kişinin  koştuğunu ya da yürüyüş yaptığını görebiliyorum.  Stadyum ortamı her ne kadar yeterince aydınlatılmamış olsa da kimsenin endişelendiğini, herhangi bir sorun ya da kendisine zarar geleceğini düşünmüyor olmalılar. Aynı ben gibi.. Bu konuda her şey yolunda gibi. Tek fark, koşu yapan ya da yürüyüş yapanların hepsinin de erkek olması! Kadınlar nerede, evlerinde mi?