Garip Bir Safsata

Hayat tüm enerjimi elimden çekip alıyor sanki. Öyle umutsuz öyle halsiz öyle yorgun hissediyorum ki kendimi Garfield halt etmiş yanımda, o derece .. Havaların gidişatına bağlamaya niyetleniyorum da pek şansım yok gibi. Zavallının pek suçu yok çünkü. Daha bugün o kadar sıcaktı ki sanırsınız yaz gelmiş de bizim haberimiz yok! Bir saniye biz şuan hangi yıldayız hatta hangi aydayız? Hmm tamam tamam biyolojik saatimi yeniden kurmakta biraz geçmiş olabilirim. Bunu canı gönülden kabul ediyorum. Düzensiz bir düzenin kurbanıyım ben ne yapabilirim ki? Huyum kurusun diyeceğim ama nuh der peygamber demez. Çok iyi bilirim . Keyfimin kahyasıdır o benim..

İhanet Kol Geziyor

Yazmazsam  içimde bir şeyler ölecek gibi. Kör dipli bir kuyunun içinde sıkışıp kalmış histerik duygularım, gün ışığının affedici ve iyileştiriciliğiyle sonsuz huzuru bulmak niyetindeler. Haksız da sayılmaz hani. Onca yılın getirmiş olduğu kekremsi anılar tozdan yuva oluvermiş hamam böceklerine. Saymadım. Belkide her hamam böceği, yüzleşmem gereken her anının birer hatırlatıcısıydı o an. Bu yüzden saymaktan vazgeçip gelişigüzel kovalamayı tercih ettim . Depreşen duygularım bir nebze de olsa yatışmıştı sanki onları kovarken. Zihnimin en ücra köşelerine istiflenen onca davetsiz misafir onca haşere ne kadar da yoruyormuş beni, farkında bile değildim.

Karanlık.. Karanlığın içine yakılmış bir başka karanlık tüm anıları istila etmişti bile. O an kendiliğinden kaçışmaya başladı ( bir türlü kovmayı beceremediğim) hamam böcekleri. Önce karanlık gözlerini esir ediyor lakin sonradan alışıyorsun.Sanki bir mum yanmış gibi... Nedense bir köşede yığılıp kalmış çerçevesi tarafından terkedilmiş bir fotoğrafın mutluluğuna ilişti gözlerim. Kim olduğunu biliyordum. Ama adını hiçbir zaman söylemedim. Söyleyemezdim. O isim ki, aldanan bir çift göze ne yalanlar doğurup büyütmesini istemişti. Kelimeleriyle tek ayak üstünde kırk takla atarak binbir türlü hileli oyun ile savaştan yenik çıkmasına sebep olmuştu. İnancın tanımını değiştirip tüm duvarları yıkıp daha güçlü surların yapılmasına da  vesile olan aynı isimdi. Gündüz ile gecenin ayrımı kalmamıştı. Yıldızlar eskisi gibi parlamıyordu. Her şey ve herkes sanki kocaman bir boşluğun içine yuvarlanmış sonrada anlamsızlığa bulanmıştı. İlk paradoks belki de son yanılgıydı. Hayatına katılan yolcuları  sarmalayan zehirli bir sarmaşık... İhanetin ta kendisiydi o!

Göçebe~

Bir Kelebek Ömrü ∫

Son zamanlarda kelebeklerle donattım hayatımı. Renk renk.. İrili ufaklı bir sürü kelebek..  O kadar ihtişamlı kanatları  var ki hele ölümsüzlük şerbetinden içmiş gibi bir o kadar da mağrur ifadeleri yok mu? Onlara bakmaktan alıkoyamıyorum kendimi. Tabiat ananın kusursuz örneklerinden birisi yalnızca onlar. Peki, hayatları da kendileri gibi ihtişamlı ve bir o kadar kusursuz bir ömür mü sürüyor derseniz, buna katılmak biraz güç.

Bir kelebek ile tırtıl arasında nasıl bir ilişki olabilir diye düşününce, kelebek gibi güzel bir yaratığın nasıl olur da tırtıl gibi sevimsiz bir yaratıkla ilişkisi olabilir diye düşünebilirsiniz. Tırtılın zamanla etrafını ördüğü koza zamanla onu güzeller güzeli bir kelebeğe dönüştürüyor. İşte tamda burada doğanın zıtlığı mucizesini bir kez daha kanıtlamaktan geri kalmıyor.

İşte.. Bu güzelliğin sembolü kelebekler.. Onca evrim sürecinden sonra uzun ve mutlu bir ömür geçiremeden bir günlük hayat için kanat çırpıyorlar. Sadece bir gün.. Ama yine de doğmaya devam ediyorlar.  Hayatlarındaki bir günü  yaşamaktan geri durmuyor; canla başla uçtukları gökyüzünde, kondukları bir çiçekte iz bırakıyorlar.  Ne kadar yaşadığın değil, nasıl yaşadığındır aslolan. Ve bunu bize bir kez daha kanıtlıyorlar.

Göçebe~